Jak było jeszcze przyjemniej!

Ten czwartek zapowiadał się tłumnie. Na bieg zadeklarowało się kilkanaście osób,
chociaż wiadomo, że zwykle pomimo deklaracji, przychodzą Ci sami. Czyli My.

Zaparkowałam przed placem i akurat nadbiegł Mikołaj. To było wejście! W klubowych
koszulkach (my), w towarzystwie samego Prezesa (ja), co to był za pochód przez środek
rynku!! :) Oczywiście nie uszło to uwadze skadinąd ostatnio bardzo kąśliwego duetu
Beaty i Asi :), więc dostał mi sie odpowiedni komentarz i porcja domysłow na temat
"chodzenia z Prezesem"... :)

Ale to nie koniec ich barwnych słowotoków w tym dniu. Dopiero zaczynały!
No i niespodzianka, nowy biegacz, Marek. Fajnie, jest nas więcej. Kasia kazała tym
razem na siebie poczekać, ale to w sumie nie zaszkodziło, bo po czasie przybiegł też
drugi nowy nabytek - Tomasz.

Zimno już było, Mikołaj wyganiał na bieg, ja cisnęłam na fotę. Póki jasno i póki ładnie
wyglądamy :) Sfocił nas jakiś nieletni, któremu ciężko było ruszyć tyłek z ławki do tej
foty...
Piękny skład. Beatka, Asia, Ola i Kasia. I ja. Najładniejsze piaseczyńskie biegaczki. I
dzisiaj wyjątkowo liczny udział panów: Janusz, Tomasz, Marek, Michał i Mikołaj. Wtedy
nie mogłabym tego powiedzieć jeszcze, ale teraz po biegu mogę, odpowiedzialnie, silna
grupa!

Startujemy. Wzbudzaliśmy wielkie zainteresowanie, jeszcze nie mediów, ale przechodniów,
oczywiście miało być wolno, a Beata..... Ja jej grzecznie zwróciłam uwagę :) Beata
przyhamowała, co z tego, jak cisnąć zaczęła Kasia.

Więc my z Kasią na czele, trochę z Michałem i Mikołajem, trochę bez... Bo z Kasią nie
widziałam się już dawno, więc było sporo do omówienia. O biegach, pucharach, strojach
biegowych, o strojach to nawet Michał się przyłączył :) Szczególnie jak było o
biegaczce w samej spódniczce :)

Trudna moja rola, tu fajne gadanie, nie wiem, o czym z tyłu.... Przyłączył się Tomasz, więc
zaczęłam go pouczać, o co chodzi z tą niedzielą i wybieganiem. Bo akurat nadbiegł, jak
domawialiśmy z Michałem szczegóły naszego debiutu na 30 km, który od jakiegoś czasu
planujemy, a który chyba nastąpi za kilka dni... :)

Dalej chciałam go pouczać, ale on wtedy mnie poinformował, że nie mam się co wysilać,
bo on wszystko wie, i wszystkich już w zasadzie zna, bo czyta moje relacje!!!!!
Poziom mojej radości i dumy nie nadaje się do ujęcia w słowa. Zresztą, Michał,
widziałeś.....

I już po lesie, zostawiłam chłopaków, żeby dowiedzieć się, o czym tam z tyłu jest...
Kasia przechwalała się fotką z kimś, nie pamietam kim, ale on szybko biega. Trochę
uwagi poświęciliśmy też jakości fontann piaseczyńskich w odniesieniu do tych
warszawskich, wartościowym prezentom, ale tu już ciszej, bo Janusz słusznie zauważył,
że tak naprawdę nie wiaodmo, kto pracuje, albo ma w rodzinie pracownika urzedu
skarbowego...

Ola w ogóle to była dzisiaj w tak kolorowych spodniach, że normalnie jak sie patrzyło
na grupę, tylko ją było widać. Najpierw udawała, że martwi ja utrata telefonu, a potem
wciaż konwersowała. W tym akurat biegu konwersowała chyba nawet więcej niż Beata...

Mikołaj, jak na prezesa przystało, był wszedzie. Z przodu, z tyłu. Pilnował zgub i
gaduł oraz sprinterów. Nasze nowe nabytki solidarnie większość trasy trzymały się
razem, chociaż bardzo się staraliśmy, żeby dobrze sie poczuli. Ja nawet raz sie
postarałam za bardzo, ale o tym za chwilę.

Dowiedziałam się, że Asia z Beatką uwielbiają wspólne poniedziałkowe biegi i bieganie
tak im sprzyja, że zaczynają je adorować trzydziestolatkowie.... jeżdżą za nimi autami
i próbują zagaić o bieganiu... mylą chyba biegi -te z auta z tymi na nogach, w każdym
razie dziewczyny mają opracowaną trasę tak, żeby w odpowiednim momencie skręcić tam,
gdzie samochody nie mogą wjechać :)

Znów wróciłam do przodu, do Michała i było trochę o podbiegach, o Kazury, o czapkach do
biegania, o wstydzie i długości włosów. Zaczęłam się bać Kazury, więc wróciłam do Kasi,
i dziewczyn. Tak, poziom uszczypliwości Asi i Beatki wzrósł znacznie, tym razem było o
wianuszku... ale nie będę wszystkich wprowadzać w szczegóły :)

Na mojej ulubionej drodze była najmilej. Zbilismy się w jedną grupę, wczesniej było
trudno, wobec aut i braku chodnika. Widać było, że stare i nowe chłopaki coraz więcej
rozmawiają, znaczy się, jest dobry klimat. Ola dopadła Michała z konwersacją, nie mam
pojęcia o czym, ale od tej drogi do samego końca po prostu wsiąkli w temat rozmowy.

Kasia zajmowała sie nowymi, z Mikołajem i Januszem, na czele. A my gadu gadu, na końcu.
Za pasami porzuciłam dziewczyny. Musiałam zrozumieć, o co chodzi z tym, że Janusz wciąż
jest albo na czele, albo prawie na czele grupy! No, no, cisnął niesamowicie, bardzo
dobre tempo, widać, że z biegu na bieg jest coraz bardziej wybiegany i szybki! To sobie
tak biegłam za pędzącą Kasią, nowym szybkim Januszem, Mikołajem i Tomaszem i patrzyłam
na ich nogi :)

Zbliżał się wiadukt. Ulubiony, ale żeby z niego zbiec, trzeba najpierw troszkę podbiec.
Kasia stwierdziła, że nie, więc pouczyłam Tomasza, że to tradycja, ten zbieg.... i
zaczął mnie gonić. Właściwie jak byłam już na wiadukcie, miałam dość. Ale że zaczęłam z
ta tradycją i Tomasz sie przyłączył, dbając o jego dobre samopoczucie, zrobiłam ten
zbieg....4,08 max. Ale mnie wyprzedził na dole. Musze więcej ćwiczyć :)

Poza przyjemnością korzyść z tego taka, że zanim nadbiegła reszta, my już
odpoczywaliśmy. Zaraz Marek, Kasia i niespodziewanie Janusz.... ktoś się przebrał za
Janusza, jak nic!

Jest komplet, powolutku do rynku. Czajewicza... Okazało się, że Marek jest moim
sąsiadem, a w ogóle to Kasia nie lubi warszawiaków. Przy Prezesie tak...

Mikołaj się czaił. Widziałam to, ale nie sądziłam że tak wcześnie zacznie. Zaczął już
od biedronki. Nowi przycisnęli, no i ja też. Ha! nie podołałam w takim tempie, mój maks
był 3,49 :) a oni się oddalali. Mikołaj na czele, kłamca.... :)

Taki finisz... grupa się zbierała dość długo. Nawet zaistniały obawy, że Janusz się
zgubił, ale na szczęście się odnalazł :)

No jest już długo, ale to jeszcze nie koniec. Dwa słowa, subiektywnie, o naszych
zawodnikach dziś.

Ola rządziła konwersacyjnie. Długo zastanawiałam się, komu przyznać pierwsze miejsce,
Ola po prostu była bezkonkurencyjna! Mimo, że wciąż nie wiem o czym, chyba coś o
jedzneiu trochę było...

Beata i Asia poprzez częstsze, niż czwartkowe wspólne przebywanie ze sobą, wyostrzyły
swój okropnie złośliwy, podwójny dowcip, przestrzegam, trzeba uważać, co widzą i
słyszą, a także, co sie do nich mówi. Nawet milcząc nie mozna mieć nadziei, że
odpowiednio tego nie skomentują :) :)

Kasia jak zwykle, wylaszczona i wygadana, nie ma dla niej osoby, z ktorą nie znalazłaby
wspólnego tematu, nikt sie przy niej nie nudzi, a ona nie ma żadnych skrupułów do
poruszania każdego tematu.

Janusz, ach! Nowy, szybki Janusz, już uśmiechniety, a nie zbyt zmęczony by oddychać.
nawet gadający! Super patrzeć na jego biegowy nastrój i dumę.

Michał, Michał jak zawsze zrelaksowany, gotów do rozmowy w każdym tempie, bo jest
przypadkiem, dla którego nie ma granicy tempa konwersacyjnego... I ta długość jego nóg
:)

Tomasz, jak na nowy nabytek, zupełnie nie onieśmielony, bardzo miły, myśle, że mu się
podobało, co znalazło or razu swoje ujście na FB, forum, endo i czacie :) :) No i
szybki jest :)

Marek równie śmiały, ale musimy popracować nad topografią miasta, spoko, ja też na
początku nie wiedziałam, gdzie jestem. Grunt nie zgubić grupy! Kontaktowy i
najwyraźniej uwielbiający finisze :)

Mikołaj, jak zawsze, odpowiedni człowiek na odpowiednim stanowisku. Nic nie robi nie
tak, jako Prezes. Biega i wolno, i bardzo szybko. Konwersuje na każdym poziomie i
prawie w każdym tempie :) a poza tym, że jest Prezesem, jest super kolegą.

A ja, a ja jestem bardzo zadowolona :)

Była jeszcze fotka, kilka nawet, naprawdę, stanowczo za szybko się kończą czwartkowe
spotkania! :)
Dziękuję za bieg! I już czekam na kolejny :)